I know it shouldn’t, but it does. It’s all we can think about. It fills every waking moment, every thought. It’s filled with what-if’s, maybe’s and what-not’s.

Next week Friday we see the neurosurgeon. Hopefully we won’t be sent to yet another specialist, yet more blood- and other tests. Hopefully this is the last stop and treatment can be initiated. Hopefully the tumour can be shrunk with medication and no invasive brain operation is needed.

So even though we’re depressed and anxious, stressing and turning with thoughts  and questions running around like crazy chickens in our minds, there is always hope. Always.

No matter how many maybe’s or what-if’s or what-not’s, there is always hope.

I hope.

Krista

Top Searches on this blog:

tantrum,  baby angel,  bad temper,  old lady,  picture of tantrum

I wonder what the stories behind these searches are . . .

Krista

♪ Come on baby, light my fire . . . ♪

Daar is soveel dinge wat ek vir en van jou kan sê, maar soos ek hier sit, hardloop die gedagtes teen die mure van my brein vas en ek kry nie ‘n woord geskryf nie.

Ek wou vir jou skryf hoe veilig jy my laat voel – beskermd en gelief.

Ek wou vir jou skryf hoe jy my hart vinniger laat klop as ek jou sien of jou stem hoor.

Ek wou vir jou skryf hoe rustig en content jy my laat voel as jy my vashou en hoe nice dit is dat ons altyd op een of ander manier aan mekaar raak – selfs as ons slaap.

Ek wou vir jou skryf hoe jy my bloed deur my are laat bruis en jaag . . .

Ek wou vir jou skryf hoe ek dit waardeer dat jy saam kook en kosblikke pak en shopping doen . . . selfs op jou eie as ek moet laat werk.

Ek wou vir jou skryf dat ek jou nie sal ruil vir al die geld in die wêreld nie . . .

Dat jy vir my die slimste, sexieste, dierbaarste, liefste Lyfie in die hele wêreld is.

En dat ek al jou drome wil waar maak.

En dat jy my alles is.

En ek baie lief is vir jou.

Lekker verjaar, Lyfie!

Jou LLWD

Ek het nie vergeet nie Oupa, dit was net ‘n mal huis – vrek besig. Die hele dag lank het gedagtes oor Oupa deur my kop gewoel.

Soos:

Wat as Oupa nie in 1930 gebore was tydens die depressie nie, maar later?

Wat as Oupa dalk verder kon skoolgaan na St. 6?

Wat as Oupa Jan nie so gesukkel het nie?

Sou Oupa dan ‘n ander mens gewees het?

Ek sou graag daardie arm-sukkel vir Oupa wou verhoed en Oupa se lewe meer gemaklik wou maak. Die oumense sê nie verniet AS is verbrande hout nie.

Dankie Oupa. Ek sal nie vergeet nie.

Krista

PS: Wat as Oupa nie op 76 jaar dood gegaan het nie?

20 Oktober 2009

Hoe meer ons hoor, hoe meer stres ons, hoe minder is ons lus en hoe meer bekommer ons.

Die uroloog het Plasie verwys na ‘n neurochirurg – die moet ons loop sien op Vrydag die 13de November. Nog ‘n hele blerrie laaaaaaang maand weg. Volgens die uroloog is die adenoma in Plasie se brein (gewas/groeisel wat op sy hipofise druk) redelik groot en is behandeling met medikasie nie sommer suksesvol in sulke gevalle nie. Dus reken hy, sal die neurochirurg die groeisel sommer deur Plasie se neus kan verwyder. Nê? Ek wil sien hoe kom hulle deur daardie kraaines van gebreekte neus en verwronge sinusse . . . dalk maak dit hulle dit sommer ‘n 2-in-1 en fix die sinusse ook!

Wat alles ‘n nuwe boek vol vrae oplewer. En ons is bang. Skyt- verskriklik bang! Dis ongevaarde waters hierdie. EN die vrae word al hoe langer en meer. Opereer is nie die vanselfsprekende gevolg van die besoek aan die neuroloog nie, ons moet eers vrede maak met die antwoorde wat ons daar gaan kry en slegs as daar GEEN ander uitweg is nie en dit MOET gedoen word. Vir volk en vaderland. Vir Plasie se gesonde en langdurige voortbestaan.

Die feit dat daar ‘n “alien” in Plasie se kop groei, freak hom uit (dis te verstane, dit sou met my ook so gewees het). Alles word nou in ‘n ander lig gesien. Dis baie weird.

Het ek al genoem die gewag maak ons klaar?

Krista

Recap of the last week:

Hubby’s been to the urologist - scanned, prodded, felt up, coughed, the works. New blood tests ordered. That was on Monday. Did I mention that we’re tired of doctors and waiting for results? And we haven’t been at this that long.

Yesterday the doctor phoned – we need to have a MR scan of Hubby’s brain done. Apparently his prolactin levels are very high which may/may not be caused by a growth/benign tumor excerting pressure on the hypothalamus-or the pituitary gland – I’m not sure which.

Both the too high prolactin and testosterone levels inhibits sperm manufacturing and the normal male bodily processes.

I’m not going to bore you with the detail, but this may also be the cause of his body not producing testosterone and the origins of his frequent head aches. He needs to stop taking his testosterone injections immediately – which is a bit difficult if you only get one every 3 months and you had your last one 2 weeks ago.

The good news is that if this is indeed the case, it is treatable with medicine which will make the growth/tumor shrink.

Now . . . my brain’s fried/overloaded and I’m taking a time out on info. I’m just taking it one step at a time from here.

Have I mentioned that we struggle to cope with waiting periods? Waiting for doctors and waiting to have tests done and waiting for results . . .

Next up: MR scan (hopefully sooner than later!)

Krista

This song was featured on Wosonki somewhere in 2007.

The last few days this song has been creeping up on me, waiting around corners, slipping into shadows, falling into thoughts.

The song is by Kelly Coffey and the words are:

Jenny was my best friend
Went away one summer
Came back with a secret
She just couldn’t keep
A child inside her
Was just too much for her
So she cried herself to sleep

And she made a decision
Some find hard to accept
Too young to know that one day
She might live to regret

But I would die for that
Just to have one chance
To hold in my hands
All that she had
I would die
For that

And I’ve been given so much
A husband that I love
So why do I feel incomplete
With every test and checkup
Told not to give up
He wonders if it’s him
And i wonder if it’s me

But all I want is a family
Like everyone else I see
And I won’t understand it
If it’s not meant to be

Cause I would die for that
Just to have one chance
To hold in my hands
All that they have
I would die for that

And I want to know what it’s like
To bring a dream to life
For that kind of love
What I’d give up
I would die
For that

Sometimes it’s hard to conceive
When all that I’ve got
And all I’ve acheived
What I want most of all
Before my time is gone

I don’t know why. I can’t describe the effect on my heart or on my soul and therefore I’m not even going to try.

Krista

PS: It seems that we didn’t know what was in stall for us when we thought we were prepared for the emotional onslaught of this process. And this is only the beginning . . .

I don’t know what I’m scared of the most: not having a baby or having a baby . . .

 . . . and it made me sad . . .

It was all very confusing and very, very busy. Kids playing with a neglected boy coming on a play date with the god-sons and nobody picking him up afterwards. A new girl at work who paid no attention and didn’t care.

And then there was . . . the girl. The small girl with the curly brown hair and the big eyes. I can’t remember the colour of her eyes, but it felt like she looked into me, at my soul everytime she turned her head in my direction.

And she was an orphan. And immediately as I realised this in the dream, she became mine. Became ours. And I loved her with all my heart. And it felt right. Felt like she’s always been there and always ment to have been there.

And she was the only bit of sanity in the dream, the only part that felt real. The only part that was going like it was supposed to.

And then I woke up. And I’m still sad – 2 days later.

Where will I ever find that girl? Will I ever be able to look into her eyes again? Hold her close to my heart and feel myself melting into her – being a part of her? I guess not.

And I think that that is why I’m sad. I felt so whole.

Krista

PS: It might only have been the were-hormones of PMS running around like crazy in my head . . .

I’ve never felt as big as I was or looked on photos. Now, I feel bigger than I am. Even though my jeans are too oversized to wear anymore and I’m fitting into hubby’s discarded jeans (for the 1st time ever) and I’m down 3 shirt-sizes, NOW I feel big. It’s weird seeing myself in the mirror in my old t-shirts and they hang like bags on my frame (even though I’m still big, I’m not THAT big anymore). Short sleeve shirt sleeves (?) are now 3/4, 3/4 shirt sleeves are now long sleeves, long sleeves schlep on the ground almost.

I did (at first) not want to publisize the fact that I’ve already lost 25 kg’s, but then decided to do it anyway. It’s only about a 3rd of what I plan to shed, but I feel that it’s a good beginning. We’ve started the change in lifestyle in October 2008 and it’s a good one.

I know it’s going to take me at least another 1 – 1.5 years to get where I want to be, but I don’t mind. I need to give my skin time to shrink back so that they don’t mistake me for an oversized Sharpei when I’m finished. One day at a time.

And I feel good. And I’m going to feel better.

So, here’s to broccoli!

Thanx BttB, BB & MyLove. And thanx to me.

Krista

Obviously het julle nie verstaan van: “ask me no questions . . ” nie.

Here goes:

Q: Wat is die EEN ding wat PJ doen wat die witwarmwillehel uit jou irriteer en as jy enige iets kon/wou doen aan hom op daai stadium, wat sou dit wees?
A: Daar is actually 2:
♥ Plasie sê “uhmmm . . .” en dan los ek alles en luister, maar dan is hy eintlik nog besig om te dink en nog glad nie reg om te sê nie, en dan moet ek wag (en dan verloor ek belangstelling);
♥ ek kan nie my mind opmaak nie (Libra), Plasie het genoeg van die Libra geêrf om ook so te wees. As ek nie kan/wil besluit nie, dan vra ek gewoonlik vir hom om die keuse te maak, wat hy dan nie kan/wil doen nie en dan irriteer ons gewoonlik die witwarm waks uitmekaar uit. So gaan ons dan gewoonlik NIE fliek nie, NIE eet nie, NIE kuier nie, NIE rondry nie, NIE shopping nie. . .

Gewoonlik wil ek hom net skud, geen wapens ingedagte nie . . .

Q: Wat het jy na skool gaan doen?
A: Ek het gaan werk.

Q: Het Plasie op jou gegroei of was jy nog altyd sot verlief op die siel?
A: He was annoying at first, but it got better.

Q: Honde of katte?
A: Honde (EK is die baas!)

Q: Dullstroom / Clarins / Franschhoek / Pretoria ? Hoekom
A: Dullstroom – ek vis nie; Franschoek is cool agv die tjoklits; Clarens is cool agv die Mozart-koek by die kat-shop, Pretoria is cool agv die Jakaranda’s en omdat ek hier bly

Q: Huil jy maklik?
A: Dit hang af van watter tyd van die maand dit is (en wat Plasie gedoen het/nie gedoen het nie/moes doen)

Q: Hoe kwaai is jy regtig?
A: Ek is moer kwaai! (ek is nie regtig nie, maar almal is bang vir my, so ek moet seker wees)

Q: As jy iets oor sou wou doen (he) in jou lewe… wat sal dit wees?
A: Ek sou harder geleer het op skool vir ‘n beurs en gaan medies swot het.

Q: Hou jy van jou dag job? Wat sou iy in hart van harte wou doen?
A: Nee. Ek wil graag voltyds vir kinders skryf en kinders bederf en hulle seer wegvat.

Q: Snork PJ?
A: Gee koeie melk? Issit ‘n vraag of ‘n stelling?

Q: Wat is die mooiste woorde wat jy al gehoor het?
A: PJ: Ek is lief vir jou.

Q: Het jy ‘n gunsteling sex position?
A: Ja. Heeeee-ha!

Q: Wat was eerste, die hoender of die eier?
A: Die hoender. Die Here het nie eiers gelê/geplant nie. Adam het hulle ook nie uitgebroei nie.

Q: Hoe oud was jy toe jy jou eerste soen gehad het. En wat was die ou se naam?
A: 5 minute. Dit was ‘n sy.

Q: Wat van om getroud te wees, like jy die meeste? (m.a.w. iets wat nou is/gebeur wat nie so was toe jy NIE getroud was ne)
A: Die gevoel van “behoort” (nie behoort AAN nie, net behoort)

Q: Is daar enige iets in jou lewe wat jy gedoen/gesê het, wat jy regret?
A: My motto is: rather be sorry for something you’ve done, than for something that you didn’t do”. Dus: Jip.

Q: Jou gunsteling vakansieplek in die wereld en hoekom?
A: Ek was nog nie buite die land se grense nie, so binnelands is die die bosveld (enige plek waar PJ mens kan voel en naby kameelperde) en aan die kus: Scottburgh.

Q: Hoekom het ek die idee jy’s ‘n kwaai vroutjie? Is dit die die waarheid?
A: Ek vat net nie k@k nie.

Q: Wat maak jou kwaad?
A: Hoeveel dae het jy? Kinders en diere en oumense wat mishandel word – emosioneel of fisies. Dwislike bestuurders. Onbevoegde personeel. Kospryse. Die lys is nimmereindigend.

Q: Word jy gou kwaad?
A: Jip.

Q: Is jy baie jaloers?
A: Nee. Ek beskerm wat myne/spesiaal is en hou my oë oop vir slaggate.

Q: Hoeveel siblings het jy? Ouer, jonger, geslag?
A: Een jonger broer.

Q: Hoe belangrik is jou siblings in jou lewe?
A: Hy is daar. Ons is nie baie “tight” nie – hy is 9 jaar jonger en dus ‘n ander generasie.

Q: Is Plasie reg as hy altyd aangaan oor hoe…eh…moeilik…jy is ‘daai’ tyd vannie maand?
A: Nee gonna, waar kom hy daaraan? Plasie, jy moenie vir die mense so lieg nie! Wag, laat ek net my piksteel gaan bêre . . .

Q: Rook jy?
A: Neeeeeeee!!!!!!!!!!! Wat jy waar kry? (OK, so af en toe saam met BB, maar ek rook mos nie eintlik nie!)

Q: Beplan jy om eendag ‘n boek te skryf? (Want ek dink jy mag maar.)
A: ‘n Boek waaroor?

Q: Kan jy mooi teken?
A: Ek maak gereeld my handtekening na ek die kaart geswipe het, maar prentjies? Nee, glad nie. You can’t have it all, afterall . . . (hiehiehie)

Q: Hou jy van tuinmaak?
A: Nope. Ek kry soms die gevoel om in die tuin te werskaf en iets te plant of uit te trek, maar ek gaan lê dan gewoonlik tot die gevoel oorgaan.

Q: Hou jy van ‘tuisteskepping’? Jy weet, huisie-huisie speel.
A: Sien bo.

Q: Sal jy eendag die Comrades wil hardloop?
A: Dis net mense wat gejaag word, wat hardloop. Ek ry eerder.

Q: Kan jy ‘n musiekinstrument bespeel? Brei uit, asb!
A: Tel die radio?

Q: Het jy al Ice Age 3 gaan kyk? Indien wel, hoe vergelyk dit met Ice Age 1 en 2? Watter een was jou gunsteling?
A: Nope, ek wil nog (wink-wink, nudge-nudge @ PJ). Ek hou meer van 2 as van 1. Ek wil ook UP gaan sien (wink-wink, nudge-nudge @ PJ).

Q: Wat was die wildste/skandaligste ding wat jy al ooit gedoen het?
A: Daar was die keer by die inry en daar was die keer by die reservoir . . . hey look, a butterfly . . !

Q: Jou gunsteling flatervrye mince reseppie, asb.
A: Mince? Uie, greenpepper, mushrooms, tamaties, olyfolie, basil, spices . . . kry eerder pizza.

Q: Ja, hoe lyk jou panteie? (Dis goeie Afrikaans vir panties, so btw) Katoen, nylon, hi-cut, bikini…?
A: Ek dra nie sulke goed nie. (Assit nou moet – soos as ons uitgaan of so . . . hi-cut)

Q: Het jy enige ritueeltjies wat ander mense mal maak maar wat jy dink doodnormaal is?
A: Nope. Het ek?

Q: Is jy ‘n Steve Hofmeyr fan?
A: Met tye, meestal nie. Ek hou van sy musiek en dink hy’t ‘n besonderse stem. As man? Nope.

Q: Dink jy Steve is sexy?
A: *Blegh*

Q: Maak julle in stilligheid planne om te emigreer? Indien wel, waarheen en hoekom juis daarheen?
A: Nog geen plan nie, te min geld. Tel die Wes-Kaap?

Q: Watse soort bakleier is jy? As jy met Plasie baklei:
a) skreeu jy - nee
b) sulk en prut stilweg - soms
c) gooi jy blompotte stukkend - I wish I could
d) kyk jy na ‘n steakmes met nuwe oe? - soms
e) gaan sit rustig en praat dit uit soos ‘n goeie grootmens betaam - gewoonlik
f) ‘n kombinasie van bogenoemde? – soms

Q: Speel jy games oppie rekenaar?
A: Jip

Q: Watter tipe vrou is jy? (Ek stel nogal baie belang in hierdie een.) Girly? Bietjie butch? No-nonsense? Hou jy van pienk en frilletjies en valletjies? En parfuum en make-up? Hou jy van skoene en klere en handsakke?
A: Ek dink ‘n bietjie van als, hang af watter tyd van die maand dit is. Skoene en handsakke definitief. Dra nie make-up nie. Hou van lekker ruik. Geen pienk, frilletjies en valletjies nie – ek is nie ‘n bloomer nie.

Q: Vertikaal of horisontaal?
A: Ek verkies om plat te slaap, my rug word seer as ek staan en slaap.

Q: Sal jy paaldanslesse saam met my gaan doen?
A: Eeerder bellydanse, maar ek weet nie of dit haalbaar is met dylsexia nie.

Q: Wat beskou jy as dié ultimate kinkyness (irrelevant of whether you’ll actually do it or not)?
A: Tried whipped cream in a can, ate the chocolate bodypaint with a spoon. Waiting for summer to try ice cubes . . .

En nou weet julle alles.

Krista